Galicische wijnen zijn sterk in opkomst, zowel in Spanje zelf als in het buitenland. Steeds meer wijnliefhebbers gaan voor frisse witte vinos en rode wijnen met relatief weinig alcohol en die vind je vooral in het noordwesten van het Iberisch Schiereiland. Sander de Vaan schrijft erover.

Rías Baixas – zeg maar een soort Spaanse fjorden –  vormt een van de belangrijkste herkomstgebieden in de regio en staat voor prima wijnen van met name Albariño. Binnen deze Denominación de Origen (DO) is Valle del Ulla nog vrij onbekend, terwijl het toch de enige subzone betreft in de buurt van de beroemde pelgrimstad Santiago de Compostela.

Hier, in een fraaie, diepgroene vallei, produceert Manyo Moreira in zijn bodega Mar de Envero zo’n 100.000 flessen per jaar: ‘We bevinden ons in het hoogste deel van de Valle del Ulla, met op het zuiden georiënteerde wijngaarden. Die oriëntatie is ontzettend belangrijk, want we kunnen alle zonnestralen goed gebruiken. Er valt hier namelijk 1600 milliliter per jaar, met alle gevolgen van dien: het is prachtig groen, maar dat brengt ook tal van schimmelziektes met zich mee, waaronder de voor ons zeer vervelende valse meeldauw. Gelukkig waait er vaak een briesje uit het zuiden, en dat helpt om de grootste vochtigheid uit de wijnstokken te laten verdwijnen.’

In totaal bewerkt Manyo ruim 9 hectare en dat is veel voor een wijnbouwer in dit gebied. ‘Vroeger was Galicië een heel geïsoleerde streek. Veel mensen emigreerden naar Zuid-Amerika en de achterblijvers woonden in kleine dorpjes en kregen veel kinderen. Die hadden als erfgenamen allemaal recht op een stukje grond van de ouders en dat leidde tot een groot aantal “minifundios” van minder dan een hectare. Uiteindelijk heb ik hier een aantal plots bij elkaar kunnen sprokkelen. Daarvoor moest ik wel bij alle buren navragen welk stukje land van wie was. Uiteindelijk bleek een priester ook meerdere hectares te bezitten en die kon ik gelukkig van hem kopen.’

‘Ik probeer zoveel mogelijk ecologisch te werken, maar soms is dat wel erg moeilijk in deze regio. Op één perceel werk ik 100% organisch, maar in plaats van de normale 6500 kilo druiven oogst ik daar hoogstens 2000 kilo. Overigens weiger ik wel pertinent om herbiciden te gebruiken. En de fauna is hier heel divers, van tal van insectensoorten tot wilde zwijnen en herten. Die dieren komen allemaal graag buurten en van de druiven snoepen.’

We lopen naar een donkerbruin heuveltje naast de bodega en Manyo pakt een handvol van het materiaal. Het voelt verrassend warm aan. ‘Dit zijn de druivenresten – pitjes, steeltjes, schillen – en die laat ik hier dagenlang fermenteren. Daardoor raken de pitjes hun reproductievermogen kwijt en kan ik ze later als natuurlijke mest voor de wijngaarden gebruiken.’

‘In dit perceel zit veel gneiss en die grondsoort is wat minder hard dan het in deze streek alomtegenwoordige graniet. Daardoor kunnen de wortels van de planten diep in de bodem doordringen, wat de kwaliteit van de wijnen weer ten goede komt.

Naast Albariño verbouwt Manyo que wit ook godello, treixadura en loureira blanca. Manyo: ‘Met name deze laatste variëteit doet het hier opvallend goed, maar de streek wordt natuurlijk gedomineerd door Albariño. Die druif heeft zich perfect aan het klimaat en de bodem aangepast en levert vinos met prachtige zuren en uitstekende aroma’s.’

Rode wijn vormt vooralsnog slechts een paar procent van de lokale wijnproductie in Rías Baixas. Denk hierbij onder meer aan druiven als pedral, espadeiro, loureiro tinto en sousón. De toekomst voor deze tintos is overigens veelbelovend: het betreft stuk voor stuk frisse vinos met relatief weinig alcohol, prima zuren en subtiele aroma’s. Het zijn bodendien variëteiten die hier al eeuwenlang geteeld worden. Én Manyo maakt sinds enige tijd ook wijnen in het even mythische als wondermooie Ribeira Sacra. Vatrijping sur lie leidt daar tot uitstekende vinos.

Aanbeveling verdient onder meer Caralludo: een frisse albariño met een geinige zeeman op het etiket. Verder zijn ook Troupe (albariño), Martingos (albariño, loureira blanca, godello, treixadura) en de rode Volandia (100% mencía, uit Ribeira Sacra) zeer de moeite waard.

Sander de Vaan